Las organizaciones empresariales están haciendo cuentas, tanto por exigencia contable como por exigencia del contexto de crisis en el que nos encontramos. Cuentas y balances miden la actividad de la organización en términos numéricos, la reducen a los mismos. Con las cuentas hechas se pretende comprobar las posibilidades de la organización de cara al futuro, todo se hace depender de estos números.
¿Está todo ahí? Evidentemente no. La clave está en las personas. Así lo reitera constantemente Koldo Saratxaga y subraya, como en la charla que ocupaba nuestra actualidad ayer, que aunque esta frase se dice mucho, se lleva poco a la práctica.
¿Se refleja en un balance el «desperdicio ingente de capacidades y energías» que supone el que en una organización sólo una de sus personas, el llamado «jefe», sea el que ejercite la actividad de pensar, mientras que los demás deban limitarse a obedecer?
«En una organización de 40 empleados, que triunfe sólo uno es un fracaso total», afirmaba Koldo en una reciente entrevista en el diario El Correo.
Hoy traemos a nuestra página de actualidad una panorámica de los efectos de la pirámide en el sector de las Administraciones Públicas. Ha sido realizada por Pilar Pin en su columna «Mira Lugo» del diario El Progreso de Lugo.
Los efectos destacados por Pilar Pin son las dificultades para formar un equipo de personas, la falta de respeto a las normas y al contribuyente, la inexistencia de espacios de confianza, la eliminación de la ilusión por el trabajo en las personas, al igual que del sentirse parte de un proyecto.
Su propuesta para superar esta situación es: «Seguir co igualitarismo barato e xerárquico na xestión, non deixa potenciar as peculiaridades dos traballadores. Hai xogo máis alá do que di un curriculum vitae». Es la traducción de la idea de Koldo: «basear os proxectos nas persoas e establecer un novo estilo de relación laborais» que Pilar Pin propone al sector público para que «melloren e teñan éxito nos seus obxectivos».
■ ■ ■
«Xogo revolto», PILAR PIN
A paz social no Concello de Lugo anda alterada, unhas veces por problemas intrínsecos da propia xestión, outras polas disfuncións na que se ve atrapada a Administración local por unhas dinámicas do século XIX. Ten que aguantar a asignación indiscriminada de competencias con todo tipo de limitacións no financiamento, e na xestión dos recursos humanos para atendelas.
Tras ler a prensa local, volvín mirar unha entrevista que lle fixeron a semana pasada a Koldo Saratxaga, Premio Europeo á excelencia empresarial no ano 2000, pola súa xestión ao fronte da empresa Irizar, que é a que fabrica os autobuses os que nos subimos cada dia.
Tras dar unha charla no Instituto vasco de Administración pública, concedeu a entrevista na que asegurou que a “única” posibilidade de que empresas e Administracións Públicas melloren e teñan éxito nos seus obxectivos é basear os proxectos nas persoas e establecer un novo estilo de relación laborais.
Na empresa privada o capítulo de recursos humanos é sempre complicado, pero cando na Administración se precisa ir máis alá do ámbito funcionarial, para facer un equipo axeitado, os procedemento dispoñibles dan lugar a que se desate a demagoxia.
A contratación de persoal na administración é unha aventura pragada de dificultades normativas, que permiten que os dereitos máis que ser recoñecidos, acaben sendo asaltados en camiños moi retortos.
Danse situacións esperpénticas como ter que rescindir contratos de quen se precisaba prorrogarllo, ou ter que aturar a quen se vai fora da tarefa. Un senvivir para os responsabeis da xestión pública e para os traballadores. As regras de xogo non están a altura. Cando os nenos están xogando e as normas pactadas non serven, ou se saltan, berran: xogo revolto, paran e discuten como se fai.
Logo están os que abusan da confianza que se depositou neles, pero ata aí chega calquera. Revolvéndose algo máis que o xogo. Non todo vale aínda que nos asista o dereito.
Si todo vale, desaparecen os espazos de confianza, matarase a ilusión polo traballo ben feito, por sentirse parte do grupo, pola implicación no proxecto, e o respecto do contribuínte.
Hoxe xa non me quedan ganas de esixir unha normativa máis operativa, nin tampouco de reivindicar unha contracultura na xestión local, en base o diálogo a comunicación, e de participar na toma de decisións. Seguir co igualitarismo barato e xerárquico na xestión, non deixa potenciar as peculiaridades dos traballadores. Hai xogo máis alá do que di un curriculum vitae.
