Egun on! Ongi etorri, visitante de este blog. Decimos que el Nuevo Estilo de Relaciones (NER) es una cultura, y significa que forma parte de lo que somos. Cultura como forma de sentir y reaccionar, en clave de participación y autogestión, democracia, diversidad, responsabilidad individual, compromiso con el proyecto común y, en definitiva, tal como se resume en sus trece elementos. Es el fruto de una labor personal en el tiempo y en un entorno de proyecto común en el que convivimos.
Hoy vamos a ver algo especial, para nosotros, sobre esta cultura NER, y es su inclusión dentro de una serie de textos que se proponen para aprender euskera y, por lo mismo, ver reflejado la realidad y el ser vascos. Hoy y también el próximo viernes vamos a compartir dos páginas en Internet dedicadas a la docencia de euskera y donde hemos encontrado al Nuevo Estilo de Relaciones (NER) y a Koldo Saratxaga propuestos a los alumnos para ejercitarse en el aprendizaje de la lengua vasca. Empezamos por el amplio artículo que puedes leer a continuación, tomado de la web del IVAP (Instituto Vasco de Administración Pública). Forma parte de una prueba de euskera de nivel C2 —es decir, el máximo según el Marco Común Europeo de Referencia para las Lenguas (MCER)—; por ahora desconocemos dónde se ha publicado originariamente este artículo y si existe versión en castellano.
«Harreman-Estilo Berria»
«Koldo Saratxagak kaleratu berri duen liburuan organizazioetan egiteko dagoen aldaketa zertan den azaltzen digu. Beraren metodoa: pertsonengan konfiantza izatea. Metodo bat baino gehiago, filosofia bat da. Izan ere, egileak argi esaten du ez duela batere sinesten ohiko aholkulariek saldu ohi dituzten kudeaketa-tresna aurrefabrikatuetan. Aitzitik, giltzarria pertsonengan dagoela ziurtatzen du. Arazoaren muina beren ezagutzak eta sormena partekatzeko egin ditzaketen ekarpenetan dago. Askok esan digu gauza bera, garrantzitsuena pertsonak direla, hain zuzen. Baina Koldok esaldi hori errealitate bihurtu du. “Izan zaitez zeurekoia, emazkiezu aukerak, kostu berean askoz balio handiagoa ekarriko baitizute. Emazkiezu espazioak, utz iezaiezu amets egiten!”.
»Koldo Saratxaga izan behar al dugu filosofia hori aplikatu ahal izateko? Agian ez dago guztion esku lan-molde hori abian jartzeko aukera. Seguru antzean errazagoa da hierarkian, erabakietan, informazioaren zabalkunde partzialean eta kontroletan babestea. Baina pertsonengan konfiantza izateak dakartzan emaitzak aberasgarriagoak dira eta pertsonengan oinarritutako organizazioak osasungarriagoak. Koldok filosofia honen eraginkortasuna frogatu du The Economist-en iritziz munduko autobus-ekoizlerik eraginkorrena den eta guztira 3.000 langile dituen enpresan, 1991n organizazio honen ardura hartu zuenean, porrot teknikoan zegoen eta 224 behargin besterik ez zuen lantoki berean, alegia. “Zergatik ez ahalegindu bestelako organizazioetan? Zergatik ez administrazio publikoan, adibidez?”
»Proposatzen duen organizazio berria ekintza- eta komunikazio-taldeak sortzen dituen taldelanean oinarritzen da. Beraren liburuan jasotzen den Patrick Lencioni-ren aipu batek gogorarazten digunez, “Talde-lana da organizazio batek lehiarako duen abantailarik handiena”. Era guztietako iritziak entzun behar dira, amore eman, eta horrela helburu erkideetara iritsiko gara, egitasmo partekatu batera.
»Beraren esanetan, “Talde bat ez da buruzagi batek ekintza jakin bat gauzatzeko aukeratutako pertsona-multzo bat. Talde bat elkar aukeratzen duten pertsona batzuek osatzen dute, eztabaidatzen dutenek eta lider bat aukeratzen dutenek, elkarrekin eta ados jarrita epe jakin batean lortu nahi duten erronka bat —lehen begiratuan lortzen oso zaila dirudien zerbait— planteatzen dutenek”. Eta hauxe gehitzen du: “Taldeei esker pertsonak ilusionatu egiten dira eta gozatu egiten dute erronka berriekin, liderra izateko eta erabakiak hartzeko gaitasuna duten beste pertsona batzuk agertzen dira, organizazioa aberastu egiten da jakintzaz, proiektu erkide eta partekatu bat eraikitzea errazten duten komunikazio- eta informazio-sareak sortuz”. Organizazioetan komunikazioa sustatu behar da. “Dena askoz korapilatsuagoa bihurtzen da egiazko komunikaziorik ez dagoenean, komunikazioan bakoitzaren egia ohikoa ez denean”.
»Horri lotuta, ezinbestekoa da askatasun-esparruak eratzea. “Pertsonak arduratsuak dira haiengan konfiantza jartzen denean”. Harrigarria da zein ardura-maila handia nabaritzen zaien, oro har, benetako abaguneak eskaintzen zaizkienean”. “Baina hori guztia ezinezkoa litzateke askatasunik gabe. Gure organizazioetan askatasun-guneak sortu eta erraztu behar dira”.
»Askatasun-guneen muina lan-talde autogestionatuetan dago, baina Koldok zuzentzen dituen proiektuetan bestelako neurriak ere hartzen dira, hala nola langileek fitxatu beharrik ez izatea eta soldatak ahalik eta gehien parekatzea. “Pertsonak, kontrolatuta daudela sentitzen dutenean, lan egiteko eta soldata duintasunez irabazteko beharretik onik ateratzeko, gutxienekoa egitera mugatzen dira”. “Talde-lanaren ereduak soldaten arteko mailak ahalik eta gehien gutxitzera eraman behar gaitu”.
»Horri lotuta, ongizatearen kontzeptua ere jorratzen du beren-beregi. “Hortaz, ugazabek edo exekutiboek, beren erantzukizunagatik, organizazioan sartzen diren pertsonen ongizatea areagotzeko, harreman-estilo egokia sortzeaz arduratzeko behar morala dute. Esan daiteke ozenkiago, baina ez garbiago”.
»Bestalde, gai honi buruzko aipamen interesgarri hau ere aurki dezakegu: “Sortze-prozesuek ez dute zerikusirik estandarrekin, arau zehatzekin, ezta epeekin ere, eta, batez ere, giro sozialaren, jarduteko askatasunaren, konfiantzaren eta ideia fluxuen nahiz informazio erabilgarriaren araberakoak dira”. Ondorioz, Koldok berariaz azpimarratzen du pertsonen talde-lanaren bitartez jakintza sortzeko garrantzia. “Sinetsita nago jakintzaren sorkuntza handiena talde-lanetik datorrela, hau da, esperientzia partekatutik”.
»Jakintzak segurtasuna ematen digu eta, halaber, boterea da. Horrexegatik aztertu behar da organizazioetan boterea nola banatzen den. Jakintza hedatu beharra dago. “Esperientziak partekatzen ditugunean, jakintza sortzen dugu, jakintza zabaltzen dugu, partaideen eta proiektu osoaren boterea handitzen dugu. Zer enpresari edo exekutibori ez zaio interesatzen bere organizazioak jakintza gehiago eta, beraz, botere handiagoa izatea?”
»Proposaturiko ereduaren beste alderdi bitxi bezain interesgarria enpresako informazio ekonomikoa langile guztien artean banatzeko gomendioa da. Pertsona guztiek egitasmo partekatu batean parte hartzea nahi badugu, zergatik ezkutatu informazio hori?
»Ondorio gisa esan daiteke Koldo Saratxagaren helburua pertsonak harro sentiaraztea dela. “Kontua ez da pertsonak gustura sentitzea bakarrik. Pertsonak harro sentitzea da kontua, harro egotea arrakastazko lorpenak erdiestea eta diru-sarrerak lortzea ahalbidetzen dien leku edo proiektu bateko partaideak izateaz”.»
ADMINISTRAZIO HIZKERAREN ATALA
Administrazioa Euskaraz, 2008ko apirila (Egokitua)








